วันพฤหัสบดีที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2552

หายใจอีกครั้ง

ในที่สุด แสงสว่างที่ฉันพูดถึงก็มีจริง ในความหวังที่มันมืดไปแล้ว แต่ในที่สุดก็มีแสงสว่างขึ้นมาจนได้

ผลสอบที่ฉันรอคอย .... มันก็เป็นจริง ในที่สุด .. ฉันก็ทำได้ และ ฉันต้องทำต่อไป

ฉันคิดว่าสิ่งนี้มันเกิดขึ้นไม่ได้ ถ้าไม่ใช่ความประสงค์ของอัลลอฮ

ฉันเคยได้ยินคำนี้ว่า ความพยายามอยู่ที่เรา ความสำเร็จอยู่ที่อัลลอฮ และมันก็จริงด้วย

ที่เหลือตอนนี้ฉันต้องแข่งกับคนอื่นแล้ว ที่ผ่านมาฉันแข่งกับตนเอง

และเป็นอีกครั้งที่ฉันได้คำชมดีๆจากคนในครอบครัวของฉัน ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันมีความสุขมากที่สุด

และยินดีมากกว่าคำพูดที่ใครๆพูดกัน ถึงแม้จะคนนั้นจะเป็นคนรักของฉัน เพื่อนสนิทของฉันก็ตาม

มันดูไม่มีค่า เทียบเท่ากับ คำพูดของคนในครอบครัวเลย

ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองสามารถยืนด้วยตัวเองได้ ไม่ต้องขอความช่วยเหลือจากใคร

อะไรๆในตอนนี้มันก็ไม่มีค่าสำหรับฉันนอกเหนือจากการงานของฉัน เรื่องอื่นอ่ะกลายเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วทันที

ไม่ว่าจะเป็นความรักที่ฉันคิดว่าตอนนี้ฉันไม่คิดจะสนใจกับมันอีกแล้ว หรือเรื่องอื่นๆในชีวิตที่ฉันคิดว่าฉันยัง

ไม่ได้ ตอนนี้หยุด หยุด หมดทุกสิ่ง ฉันอยากทำชีวิตของตัวเองให้ดีก่อน ถ้าฉันดีพอ ฉันก็ไม่ต้องง้อใคร

ฉันจะใช้ชีวิตของฉันให้คุ้มค่า ให้มีความสุข กับครอบครัวของฉัน และตัวฉันเอง

และใช้ชีวิตอยู่ในกรอบศาสนาที่ถูกต้อง ส่วนพรุ่งนี้ขอลาหยุดยาว ไปเที่ยว ไปหาความสุขให้กับตัวเอง

ขอทำตัวเหมือนคนติดเกาะ ไม่มีไฟ ไม่มีสัญญาณมือถือ ไม่มีน้ำใช้ คิคิคิ

ไม่มีความคิดเห็น: